VTI: VERNIEUWD PEDAGOGISCH PROJECT in een verhaal

Max, een gewone tiener op zoek naar zichzelf en ook naar een nieuwe school. Na zijn lagere school zoekt hij een school met dat ietsje meer.

Max zoekt wat rond en bezoekt verschillende scholen samen met zijn ouders. Op een dag komt hij langs de Leenstraat 32 en merkt er een groot bord “Catch the Experience”. De felle blauwe kleuren trekken hem als zoekende tiener wel aan. Tegelijk zien de ouders alle logo’s van bedrijven en reageren “cool, een school met een netwerk, geen eiland”.

Max wandelt door de schoolpoort en ontmoet er verschillende mensen :

In een gebouw met de letter F komt hij langs lokalen die niet de meest moderne zijn, maar toch ziet Max er leerkrachten die leerlingen uitdagen in correcte taal, wetenschappen en wiskunde met precisie. Max ziet de leerlingen ontwerpen en nadenken, gestimuleerd en aangemoedigd door hun leraars.

Max wandelt het Tinkerlab binnen en merkt hoe clever leerlingen er aan de slag gaan. Er wordt creatief geschilderd, leerlingen bedienen er computergestuurde freesmachines, de stabiliteit van een brug wordt berekend en een houten kast krijgt een eerste leven in 3D op de computer. En een zekering die stukgaat wordt in een handomdraai hersteld door meisjes en jongens die van aanpakken weten. Dit moet een school zijn voor denkers, ontwerpers en creatievelingen zegt Max. Een school voor het hoofd, zegt zijn ma. Zeker weten, beaamt Max “Een echte STEM-school”

Max voegt er onmiddellijk aan toe “En hier wordt er ontzettend veel gewerkt en gemaakt op school”. Klopt zegt zijn pa “Deze leerkrachten en leerlingen hebben gouden handen. Technisch talent dat in één handomdraai de mooiste dingen creëert ten dienste van andere mensen. Ook in sport, geschiedenis, techniek en aardrijkskunde, ja zelfs in de lessen godsdienst ziet Max iedereen de handen uit de mouwen steken. Max wijst naar de affiche waarop staat “Jaarthema HANDEN VOL HOOP”. Dit is toch echt een school voor mensen met handen, toch hé ma? Ja, jongen knikt ze hem bevestigend toe.

Max ontmoet op zijn ontdekkingstocht nog veel meer mensen op die school:

leerkrachten en opvoeders met leerlingen, een dame van de poetsploeg die een complimentje krijgt van een opvoeder omdat zijn bureau er na de vakantie weer kraaknet uitziet, een huilend meisje dat getroost wordt door een begripvolle leerkracht, de boekhoudster die een wanhopende ouder uitleg geeft over een gespreide betaling.

Max wandelt verder de school in en ontdekt er dat leerlingen na een conflict met een leerkracht weer een nieuwe kans krijgen in de klas op de hoek. Maf dat mensen hier nieuwe kansen krijgen denkt Max bij zichzelf wat een positief leefklimaat. Geen verzuurde gezichten… Hier moet het goed zijn om te leren.

Max ontdekt er leerkrachten die lesgeven met passie enthousiasme, hij ziet er opvoeders met hart en ziel het beste van zichzelf geven op de speelplaats. In de gang van de administratie merkt hij hoe nauwgezet en met plezier mensen er aan de slag zijn. Dit moet een school zijn met een hart roept Max zijn ouders toe.

Na anderhalf uur rondwandelen fluistert Max zijn vader toe: dit is een school met een H.

Zijn vader reageert, maar nee Max dit is een school voor drie H’s:  HOOFD – HART EN HANDEN. In deze school zal je echt een betere Human worden, ook een humaniora dus mompelt max. Ja beaamt ma. Max is laaiend enthousiast en roept “DE MAX, dit wordt mijn nieuwe school: de school voor hoofd, hart en handen!”